En nu wil ik slapen!

Heerlijk vooruitzicht: twee weken kerstvakantie voor de boeg. Eerst een weekje skiën en dan nog lekker een weekje lummelen. Na een drukke periode op mijn werk en veel kerstborrels, eindelijk de tijd om lekker bij te komen, niks te moeten en te genieten van wat er is. En weer slapen als een roos, want in een periode met stress op het werk en avonden met late etentjes, merk ik dat ‘gewoon’ acht uur slapen er niet in zit. Na een roerige reis aangeland op ons wintersportadres ga ik er dan ook van uit dat ik slaap als ik mijn fijn opgemaakte bed ruik. Nee dus. Helaas; de eerste nacht niet en de tweede ook al niet. Eindeloos draaien, even een boekje lezen, in bed uit bed; ik blijf klaar wakker en wordt steeds wakkerder. Boos, moedeloos, machteloos. Gedachten blijven maar komen en gaan, over onderwerpen waarvan ik niet kon vermoeden dat ze me bezighouden. De volgende dag blader ik wat in het boek van David K. Randell: ‘Slaap lekker’ en lees iets waar ik, ook al heb ik het eerder gehoord, van opknap. Hij schrijft: ‘slapeloosheid is een unieke en lastig te behandelen kwaal, omdat mensen hem zichzelf aandoen. De oorzaak is vaak de onwil van het brein om zijn ongeëvenaarde vermogen tot zelfreflectie op te geven; het ironische proces van de mentale controle’. Ja, dat herken ik. Zodra ik denk dat ik nu toch wel lekker MOET kunnen slapen (vakantie, niks moeten etc.) gaat het mis. Ik lig, wacht, merk dat er gedachten blijven komen. Hoe meer ik probeer ze los te laten, des te meer nieuwe gedachten komen er uit allerlei onverwachte hoeken binnendrijven. Na twee van dit soort nachten en een dag flink skiën in een sneeuwstorm, is het over. De ontspanning wint het van het malende brein en ik slaap de rest van de vakantie als een roos!
Meer blogs 


Abonneren op onze blog